Денес имаме право на религиозна определба, но немаме гаранција за достоинствен живот. Можеш слободно да веруваш, но не можеш слободно да живееш без страв. Можеш да избереш храм, но не можеш да избереш систем што нема да те исцеди до коска.
Пред триесет и повеќе години ова прашање не би имал ниту потреба а ни дрскост некој да го постави. Дома за Велигден. Не е важно што има на трпезата туку кој има околу трпезата. Колку сме толку сме токму сме.
Венко Андоновски дојде во Битола со „Александар јава на запад“, но тоа не беше промоција. Тоа беше демонтажа. На илузиите. На навиките. На удобноста во која се сместивме како да ни припаѓа.