Затоа почнуваат со Klimt, со палати, со златни рамки и со целата онаа естетика која Виена ја носи како старо, но прекрасно скроено палто. Јас решив да направам нешто друго. Да почнам од иднината. Од MUMOK • Museum moderner Kunst Stiftung Ludwig Wien, темната базалтна коцка која стои среде барокниот комплекс на Museums Quartier како архитектонски парадокс.



Ако Виена е град на мермер и орнамент, MUMOK е автономен град на мислата. Зградата не се обидува да биде убавa. Не се обидува да ви се допадне. Таа е сериозна. Темниот базалт, монолитната форма, отсуството на декоративност, сè во архитектурата кажува дека тука не доаѓате да гледате „убави“ нешта. Тука доаѓате да размислувате. И искрено, тоа е најдобриот можен почеток за Виена. Затоа што ако почнете од империјата, ризикувате да ја гледате Виена како музеј. А Виена не е музеј. Таа е град кој уште мисли. 



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-1826b0e3740923ab7a5a4cf8001e6a8a-V.jpg" alt="" class="wp-image-15009"/></figure>



<h2 class="wp-block-heading">Музеј кој не е финален</h2>



Првата изложба што ја видов носи прекрасен наслов: “Never Final! The Evolving Museum.” Идејата е речиси филозофска. Музејот не е архива на завршени вистини. Музејот е организам. Колекцијата се менува, се преиспитува, се реинтерпретира. Ништо не е финално. И во таа идеја има нешто длабоко современо. Во време кога светот постојано се обидува да ни продаде конечни одговори, музејот признава дека тие не постојат. 



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-a1f73b75eabd2faeaaa0f56c0d310d82-V.jpg" alt="" class="wp-image-15020"/></figure>



<h2 class="wp-block-heading">Иднината како погрешна претпоставка. </h2>



Втората изложба има уште подобар наслов: “The World of Tomorrow Will Have Been Another Present.” Тоа е реченица која звучи како да ја напишал некој филозоф, а не куратор. И ја отвора можеби најинтересната мисла во целата поставка: што ако иднината не е нешто што доаѓа? Што ако иднината е само уште една верзија на сегашноста која погрешно сме ја разбирале? Во тие простории модернизмот од 1920-тите разговара со уметници од 2020-тите. Времето не е линија. Времето е дијалог. Во една од салите на изложбата “Mapping the 60s” застанав пред дела од Andy Warhol и Yoko Ono, двајца уметници кои на сосема различен начин ја дефинирале уметноста на таа деценија. Warhol ја претвори поп-културата во уметност и ја предвиде ерата на бескрајната репродукција на слики, додека Ono ја помести уметноста кон идејата, кон концептот, кон мислата. Во истиот простор се среќаваат две радикално различни стратегии на модерноста, визуелната експлозија на поп-артот и тивката интелектуална провокација на концептуалната уметност.



<h2 class="wp-block-heading">Зошто ја сакам современа уметност?</h2>



Затоа што ме тера да размислувам. Современата уметност не ви дава утеха. Не ви дава убави приказни. Таа ви поставува прашања. Понекогаш неудобни. Понекогаш апсурдни. Понекогаш генијални. И токму затоа е возбудливо да се биде во ваков музеј. 



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-a121ef3d2eb4bca0c6f0960bc942759e-V.jpg" alt="" class="wp-image-15012"/></figure>



<h3 class="wp-block-heading">Личниот момент</h3>



Во еден момент застанав среде галеријата и сфатив нешто интересно. Надвор од музејот Виена изгледа речиси совршено. Град на палати, музика, ред и културна дисциплина. Но внатре, во MUMOK, Виена изгледа како град кој се сомнева. И тоа е можеби најубавото нешто што може да го направи една културна институција. Да не ви каже што е вистина. Туку да ве натера да мислите. Од иднината назад кон корените. Следните денови ја остварив намерата да ги поминам сите големи музеи. Да одам во Albertina. Да одам во Kunsthistorisches Museum. Да се вратам до Gustav Klimt, до Pieter Bruegel, до целата историја на европската уметност. Да се вратам на корените. Но решив патувањето да го почнам од иднината. Од еден музеј кој искрено признава дека ништо не е финално. И дека уметноста, како и светот, е разговор што никогаш не завршува.



<figure class="wp-block-gallery has-nested-images columns-default is-cropped wp-block-gallery-1 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex">
<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15027" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-26ab72758a3a9b17a4c7a5ba0a122e12-V.jpg" alt="" class="wp-image-15027"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15026" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-af6c1e3744ed5b87a1da21baeb5e0a30-V.jpg" alt="" class="wp-image-15026"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15025" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-d149231276fe5949618cefce069a482a-V.jpg" alt="" class="wp-image-15025"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15024" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-e1dbbb787795bb2b2f6e31cbaa9fdf85-V.jpg" alt="" class="wp-image-15024"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15023" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-cf20c55abc1de6e63499fb1612d8dcff-V.jpg" alt="" class="wp-image-15023"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15022" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-9ba09b24196cfabafc9cdbb5d2070d5e-V.jpg" alt="" class="wp-image-15022"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15019" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-92c463f6e322f9871d7cc45097be6586-V.jpg" alt="" class="wp-image-15019"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15018" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-8ff8311107d5b686a022427fb1f9ca2f-V.jpg" alt="" class="wp-image-15018"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15017" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-5be8405d51a8d9a67e96bd238ab51ec0-V.jpg" alt="" class="wp-image-15017"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15016" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-86839fef246128a483f8a17c7f3ba783-V.jpg" alt="" class="wp-image-15016"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15015" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-90b3848d6453dc1d809fc42b22573f31-V.jpg" alt="" class="wp-image-15015"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15014" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-20793c90d1bc2d42ab6aadda591a7ff6-V.jpg" alt="" class="wp-image-15014"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15013" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-4489e914203b86ea072608769be61aa5-V.jpg" alt="" class="wp-image-15013"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15011" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-109bc3f0d6962d087069fa6f51e26128-V.jpg" alt="" class="wp-image-15011"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15010" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-b3896380fcac90a30a987c1c00feaf33-V.jpg" alt="" class="wp-image-15010"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" data-id="15008" src="https://redakcija.nulta.mk/wp-content/uploads/2026/04/IMG-ad454709a4f1bb7dc74a655e34eeca1d-V.jpg" alt="" class="wp-image-15008"/></figure>
</figure>

Почнав од иднината

пишува Љубица Ангелкова

Можеби ќе ти се допадне

Почнува празникот на книгата: Скопје ги отвора прозорците на зборот

Перо Спироски: човекот што ме научи да читам уметност