Седам на мала зелена маса. Пред мене триаголник од наполитанско тесто. Работ е темен, нерамномерен, жив. До него, маслинки во метален сад. Во рака, чаша Popov cuvée и тоа некаде околу 12:30. И одеднаш, Скопје станува поднослив град.
Постои нешто длабоко погрешно во начинот на кој општеството се подготвува за Осми март. Секоја година, некаде кон почетокот на март, започнува истиот ритуал. Реклами. Ружи. Попусти. Статуси што започнуваат со „Драги дами…“. И во таа сезонска кореографија, нешто суштинско се губи. Осми март не е празник. Тоа е историски датум.
Како една обична чанта го одврати вниманието и му ја зема славата на отчетот на Орце Ѓорѓиевски, што претендираше да каже како во првите 100 дена почна да му го враќа сјајот на Скопје.