Во Охрид се враќа ова лето со Quadrivium Clarinet Camp & Festival. Камп и фестивал во кој професорите свират, учениците учат и настапуваат, а знаењето се третира како нешто што треба љубоморно да се чува. Животот на Васко Дуковски се случува меѓу Охрид, Њујорк, Кина, Julliard, современа музика, учење и настапи во триесет години, кои за човекот зборуваат повеќе од сѐ друго.

Крсте Роџевски одамна има интересен договор со публиката: да не ѝ го дава тоа што го очекува. Постојано се движи по работ на жанровите. Ја користи традицијата за да се врати назад, ја користи за да види колку далеку може да оди. А додека тој пее, над него е Богородица во ‘Света Софија‘. Околу контрабасите се светителите. Петмина музичари стојат среде сето тоа како дојдени од некое друго време.

Фестивалот не се обидува да ја победи планината. Само неколку часа живее во неа. Во целата приказна има еден детаљ што вреди повеќе од класично набројување на спонзори. А1 застана зад првото издание на Galika. Не зад фестивал со 20 години историја, туку зад прво издание. Зад идеја. Зад домашни артисти. Нова генерација што заслужува да биде слушната најсилно!
И градска публика што доброволно се качила на планината само за да танцува.

Не им верувам многу на луѓе што велат дека имаат идеи. Им верувам на луѓе што знаат да забележат. Идеите можеш да ги измислиш. Погледот не. Тој или го имаш, или засекогаш ќе ти бегаат најважните сцени. Можеби затоа отсекогаш сум мислела дека режисерите не се луѓе што снимаат филмови. Туку луѓе што одбиваат да поминат покрај светот пребрзо.

Галичник Филм Фестивал е мал бутик филмски фестивал. За само седум години неговите основачи Јана Пауноска и Марко Црногорски успеале да создадат нешто што денес не е само во редицата фестивали. Има карактер.
Годинава во програмата има филмови од повеќе од 30 земји. Војни. Ментално здравје. Осаменост. Миграции. Климатски промени. Семејства. Човечко секојдневие.
Сѐ што се случува зад прозорците на куќите во селата на падините што ѕиркаат зад големото филмско платно.

Кети Талевска Бакревска создава фотографија што одбива да биде брза. Одбива да биде совршена. Одбива да му се покорува на човекот. Работи со фотографска техника што се вика лумен принт. Без филтри. Без фотошоп.

Некогаш на децата им беше доволна една планина. Една патека што исчезнува зад дрвјата. Еден поток што лесно можеше да стане океан. Неколку гранки за колиба и доволно време еден обичен ден да се претвори во голема авантура.

По повеќе од две децении во Америка, музичарот и претприемач Владо Пупиновски се врати во Охрид. Денес зад него стојат неколку успешни проекти и еден вински подрум врежан во природна карпа, место каде што каменот, виното и тишината раскажуваат една сосема поинаква приказна за успехот.

IИзложба што нема да ја поминеш за десeт минути. Бара нешто многу незгодно: да размислуваш, да се сомневаш во сопствената меморија.
Што ако најважното нешто што сме го загубиле никогаш нема да знаеме дека било загубено?

Наместо класична вечера, осуммина гости седнаа на заедничка трпеза и го доживеаа Охрид преку неговите рецепти, приказни и гостопримство. А приказната почна со една обична, топла реченица: Повели на Визита!

Театарот ретко зборува за сопствените стравови. Полесно му е да зборува за историјата. За политиката. За војните. За туѓите неправди. Многу потешко е да зборува за моментот кога самиот уметник почнува да се плаши. Од системот на вредности. Ни и од сопствениот глас. Токму таму започнува „Повик“.

Може ли една вечера да биде изложба? Или уште подобро… Може ли еден музеј, барем за една ноќ, да престане да биде место каде што само ја гледаме уметноста и да стане место каде што конечно ќе ја вкусиме?

Во првиот век пред нашата ера горела Александриската библиотека. Денес, повеќе од две илјади години подоцна, една поплава во Скопје нè потсети дека цивилизацијата сè уште се мери со тоа како ги чува своите книги. Една недела по катастрофалното невреме што го уништи „Антолог“, издавачката куќа денес одбележува 27 години постоење. Наместо роденденска прослава, ја води најтешката битка во својата историја.